است بدهد . چرا امام صادق ( ع ) مىفرمايد : « الركعتان في جوف الليل احب لي من الدنيا و ما فيها « 1 » » دو ركعت نماز در دل شب را من از دنيا و آنچه در آن است بهتر دوست دارم . اينها كه اغراق نيست ، حقيقت است . بله ، آن افرادى كه مثل كرم ابريشم در خود مىتنند و خود را مثل عنكبوت پايبند مىكنند معلوم است كه توجه ندارند به اين كه « يا الله » يعنى چه و اينها نمىدانند كه بالاترين مصيبتها براى اينها همين است . در روايات مىخوانيم موقعى كه حضرت موسى به مناجات مىرفت كسى پيغام داد كه به اين خدا بگو چقدر من گناه كنم و تو مرا عذاب نكنى ؟ من كه خيلى گناه مىكنم ، چرا عذابم نمىكنى ؟ حضرت به مناجات رفت ، مناجات كه تمام شد مىخواست برگردد . خطاب شد كه موسى چرا پيغام بنده‌ام را نمىدهى ؟ گفت خدايا ، خجالت مىكشم ؛ خودت مىدانى كه چه گفت . خطاب شد موسى ، برو به او بگو من بالاترين عذاب را به تو دادم ، توجه ندارى . بگو تو از مناجات من ، تو از دعاى من ، راز و نياز با من لذت نمىبرى . همين مقدار كه شيرينى مناجاتم را از تو گرفتم ، شيرينى دعا را از تو گرفتم ، براى تو بالاترين مصيبت است اما متوجه نيستى . كى توجه دارد ؟ اميرالمؤمنين . چه كسى توجه دارد ؟ آن كسى كه آمال و آرزويش اين است كه دل شب بشود :

--> ( 1 ) . بحار - ج 87 - ص 148 .